….

شاید کسی باورش نشه ولی یکی از فروپاشی های ذهنی مو الان

دقیقا همین الان که وبلاگم روباز کردم احساس کردم

اونی که واقعا جز رفیقام بود، گذاشته رفته...

با کل قلبم احساس تهی بودن دارم...

با کل وجودم بغض کردم...

رفیق نری پشت سرتم نگاه نکنی...

اشکام میچکه و نمیدونم باید چه شکلی به کسی توضیح باید داد که گاهی آدمای مجازی هزار بار واقعی ترن...

اخه کجا میری...